Gaspar Sanz, właściwie Francisco Bartolomé Sanz Celma (ur. 4 kwietnia 1640, zm. 1710), był hiszpańskim kompozytorem, gitarzystą i duchownym, urodzonym w zamożnej rodzinie w Calanda w comarca Bajo Aragón, w Hiszpanii. Studiował muzykę, teologię i filozofię na Uniwersytecie w Salamance, gdzie został później mianowany profesorem muzyki. Napisał trzy tomy pedagogicznych dzieł dedykowanych gitarze barokowej, które stanowią ważną część repertuaru współczesnej gitary klasycznej i dostarczyły informacji nowoczesnym badaczom na temat technik gry na gitarze barokowej. Jego dokładna data urodzenia jest nieznana, ale został ochrzczony jako Francisco Bartolomé Sanz Celma w kościele Calanda de Ebro, w Aragonii, 4 kwietnia 1640 roku, przyjmując później imię „Gaspar”. Po uzyskaniu stopnia licencjata teologii na Uniwersytecie w Salamance, Gaspar Sanz podróżował do Neapolu, Rzymu, a być może Wenecji, aby dalej kształcić się muzycznie. Przypuszcza się, że studiował pod kierunkiem Orazio Benevoli, kapelmistrza Watykanu, oraz Cristofaro Caresana, organisty Królewskiej Kaplicy w Neapolu. Sanz nauczył się gry na gitarze podczas studiowania u Lelio Colista i był inspirowany muzyką włoskich gitarzystów, takich jak Foscarini, Granata i Corbetta. Po powrocie do Hiszpanii został instruktorem gry na gitarze Dona Juana (Jana Austriackiego), jedynego uznawanego naturalnego syna króla Filipa IV i Maríi Calderón, znanej aktorki tamtych czasów. W 1674 roku napisał swoją teraz słynną „Instrucción de Música sobre la Guitarra Española”, opublikowaną w Saragossie i dedykowaną Donowi Juanowi. Druga książka, zatytułowana „Libro Segundo de cifras sobre la guitarra española”, została wydana w Saragossie w 1675 roku. Trzecia książka, „Libro tercero de mùsica de cifras sobre la guitarra española”, została dodana do pierwszej i drugiej książki, a wszystkie trzy zostały opublikowane razem pod tytułem pierwszej książki w 1697 roku, doczekując się ostatecznie ośmiu wydań. Dziewięćdziesiąt utworów zawartych w tym dziele to jego jedyny znany wkład w repertuar gitary i obejmuje kompozycje zarówno w stylu „punteado” (szczypnięte) jak i „rasqueado” (strummed). Oprócz swoich umiejętności muzycznych, Gaspar Sanz był w swoim czasie znanym jako poeta i pisarz, autor kilku wierszy i dwóch książek, które obecnie są w dużej mierze zapomniane. Jego doskonały przekład sławnego dzieła „L’huomo di lettere” autorstwa jezuity Daniello Bartoliego ukazał się po raz pierwszy w 1678 roku, a potem doczekał się kolejnych edycji w 1744 i 1787 roku. Zmarł w Madrycie w 1710 roku. Jego kompozycje stanowią jedne z najważniejszych przykładów popularnej hiszpańskiej muzyki barokowej na gitarę i są obecnie częścią pedagogiki gitary klasycznej. Rękopisy Sanza są napisane jako tabulatura dla gitary barokowej i zostały przekształcone na współczesną notację przez licznych gitarzystów i edytorów; edycja Emilio Pujola utworu Sanza „Canarios” jest godnym uwagi przykładem. Tabulatura Sanza jest szczególna, ponieważ jest topologicznie poprawna, reprezentując pierwszą strunę na dolnej linii i piątą strunę na najwyższej wydrukowanej linii. W tamtych czasach gitary miały tylko pięć strun. Tabulatura zawiera także „alfabet włoski”, system skrótów, który przypisuje każdej literze akord, dzięki czemu melodie i akordy mogą być zapisywane i czytane bardzo czytelnie (z informacją o rytmie) jako prosta sekwencja liter. Gaspar Sanz wywarł silny wpływ na niektórych kompozytorów XX wieku. Kompozytor Manuel de Falla wykorzystał niektóre z jego motywów w swoim dziele „El retablo de maese Pedro” skomponowanym w 1923 roku. W 1954 roku, na prośbę gitarzysty Andrésa Segovii, Joaquín Rodrigo skomponował swoją „Fantasía para un gentilhombre” na motywach z „Instrucción de música sobre la Guitarra Española”. Fragmenty „Capriol Suite” Petera Warlocka dla orkiestry smyczkowej, skomponowanej w 1926 roku, wydają się być inspirowane kompozycją Sanza „Dance De Las Hachas”. Paco Peña i John Williams wykonali utwory Sanza wspólnie i zagrali „Canarios” Sanza (1674) w 1975 roku.
